بگذریم...!برویم به زندگی مان برسیم.از دیشب تا حالا یک کیلو میوه می دونی چقدر گرون تر شده؟!می دونی اگه سوبسید رو از برق و گاز و هزار تا کوفت و زهر مار دیگه بردارن چی می شه؟!بنزین هم که آزاد شده و اوه ه ه ه ه ه.بریم به فکر نون باشیم که به قول معروف خربزه آبه!!!گرونویه و هزار بدبختی...!!!!اصلا به من چه که توی مملکت چی می شه؟ما خیلی هنر کنیم کلاه خودمون رو محکم بچسبیم که باد نبره!حالا یه روزی یه اتفاقی افتاده...که چی؟!

...

به گذشته نگاه می کنم و به امروز.سعی می کنم یادنامه ای برای هجده تیر بنویسم.اما...مگر می شود درد را با کلمات توضیح داد و تشریح کرد؟راستش من که بلد نیستم!درد را هر چه قدر هم که این ور و آن ورش کنی درد است؛عوض بشو هم نیست که نیست!درد خودش با همین سه حرف همه چیز را می گوید،باقی کلمات تزیین است...به شهر می نگرم.حالا در ظاهر بسیار آرام تر از نه سال پیش است .خودمان هم که آن قدر غرق در روزمرگی ها شده ایم که به زور سالی یک بار هم یادمان می آید که هجده تیری بود و کوی دانشگاهی و جوان هایی که به جرم بی گناهی زیباترین سال های عمرشان تباه شد و حتی تمامی عمرشان....خاطرات را دوره می کنیم...هرگز پس از آن روزها حماسه ای این چنین آفریده نشد و حالا انگار هجده تیر هم فقط باید یک خاطره باشد.دیروز وقتی برای دومین بار احمد باطبی را در voa دیدم به این نتیجه رسیدم و به سختی فهمیدم دیگر باید پذیرفت که در ایران نیست!و افسوس ...معلوم نیست چقدر از خاک این سرزمین را غارت کردند که حتی چند متری هم به احمد نرسیده و او را به اجبار راهی مهد آزادی کرده!چه می شود کرد؟!!من که فقط آرزو می کنم روزی برسد که احمد و احمدها بی هیچ هراسی روی خیابان های شهر قدم بزنند و ما آن ها را ببینم و بهشان افتخار کنیم...

پی نوشت۱:کاش روزانه برایمان کمی پول و غذا می رسید تا ما هم در همان رختخواب،سال ها می ماندیم!!!!!

پی نوشت۲:این وبلاگم دقیقا یک ساله شد.

پی نوشت۳:دو چیز در زندگی چقدر خواستنی ست:یکی آرامش و دیگری  تو و شوخی های تو!!

از لابه لای همین اس ام اس های گهگاهی که به لطف پیشرفت ظاهری بشر به دستمان می رسد خبر غیر قابل هضمی دریافت می کنم و حداقل تا نیم روز علی رغم صحت خبر به هیچ وجه باورش نمی کنم!اما به هر حال خودم را مجبور به نوشتن برای فاجعه ای می کنم که البته هنوز که چه عرض کنم قطعا هیچ گاه باورش نخواهم کرد!!

فکرش را بکن عجب کار سختی پیش رو خواهی داشت و این دشواری زمانی بیش تر می شود که قرار باشد برای معلمی بنویسی که اگر تمامی تلاشت را بکنی و ذره ای کم کاری نداشته باشی باز هم اندازه ی کوچکترین شاگردانش هم نخواهی بود.فراموش نکن قرار است درباره ی ابوالمشاغلی بنویسی که برای هر سنی و در هر زمینه ای توانایی نوشتن داشته...

...و حالا تو برایش می نویسی! :از عشق؟فکر می کنی هر چقدر هم که زور بزنی توصیفت بتواند قد یک جمله از عاشقانه ی آرامش تاثیر گذار باشد؟از اجتماع؟آیا حرف تو هم پای یکی از ده ها داشتان کوتاهش خواهد بود؟به افسانه ی باران خواهی رسید یا روایت گر آن اژدها خواهی شد؟از فلسفه؟بیش از درد درونی و تردید آرش که هیچ گاه کسی این چنین توانایی بیانش را نداشته؟از توده ی مردم؟حرف تو هر چه که باشد آیا نقطه ی آخرین جمله از آتش بدون دود هم خواهد شد؟از سیاست؟بالاتر از جادوی جاده ی آبی سرخ؟قرار است مثلا دست به ابتکار بزنی؟فکر می کنی خلق تو همپای هلیا شود؟از وطن پرستی؟این یکی را که دیگر مطمئن باش به گرد قاعده ی قافیه ی سفر برای وطن هم نخواهی رسید!از...وای چقدر امشب احساس حقارت در من بیداد می کند.از خودش...؟؟؟!!

بگذار این خودکار را کنار بگذارم و قطره اشکی بریزم...اما نه.برای تو اشک هم نمی ریزم.هر چند بسیار سخت تر از فرو بردن این بغض لعنتی ست.اصلا تو را چه نیازی ست به اشک من؟این روزها اشکم را بیش تر برای کسانی خرج می کنم که اندک بویی از انسانیت به مشامشان نخورده!بگذار این هم پیش کشی باشد از من به آن ها به پاس تمامی شرهایی که احیانا یادشان رفت به ما برسانند!!بدون سر سوزن تردید بزرگی تو به قدری ست که اشک من در لابه لای تمامی بودنش گم خواهد بود...به این فکر می کنم که در این چند سالی که شناختمت همه چیزم را مدیون توام!اولین شعرم را پس از خواندن داستان تابوتم را بر سر دست می برند؛نوشتم.و حالا قرار است همان مردمک ها به روی تابوت تو گل بریزند و و برایت شیون و زاری سر دهند و یک خیل عظیم چند صد متری شوند!یعنی تو این قدر دوست و عاشق و آشنا داشتی و نمی دانستی؟!بخواب!آرام بخواب!هیاهوی زمانه ی من ارزش تو را نداشت و من مانده ام چگونه این همه را تاب آوردی؟!جایی خواندم که دوست داشتی سیاستمدار بشوی و به مردم راست بگویی.همان بهتر که نشدی!برای این مردم راست و دروغ فرقی نمی کند.سال هاست آزادی و اسارت را به عنوان دو واژه ی مترادف برگزیدند.بگذار این مردم کماکان به فکر شکم و زیر شکمشان باشند و انبارهای برنج و چای شان را پر و پیمان تر کنند!!!تو برای اینکه ایران خانه ی خوبان شود کم نگذاشتی و این مهم را همه می دانند.و اما،ما چه کردیم؟قدر تو را موقع بودنت دانستیم یا خطری و سفری و رنجی که لااقل بعد از تو هم این خانه ی خوب،جای خوبان باشد؟خاک کدام قله را بوسیدیم؟ما بوسه را حتی از عزیز ترین فرد زندگی مان-جز در وقت شهوت-دریغ کردیم.مگر غیر از این است که ترجیم می دهیم اصلا نباشیم ولی تن به جنگ ندهیم؟؛تو خودت می گفتی:آن ها که هستند می جگند و آن ها که نمی جنگند نیستند که بجنگند...درد هایت را از این پس چه کسی به کول می کشد؟دیگر کیست که مثل تو به رشوه خواران و باج گیران بتازد و از زندگی شخصی اش جا بماند؟کیست که به و ضوح پزشکان پول پرست خدا نشناس را زیر سوال ببرد؟:من اگر جای سنگ بودم این بی حرمتی به خویش را هر گز تحمل نمی کردم.نرمی سنگ در برابر سختی قلب منجمد بسیاری از پزشکان،نرمی پر کاکایی ست در برابر الماس!! کیست که فکر فروشندگان وامانده ی مواد مخدر که حالا دیگر در همه جای شهر به وضوح یافت می شوند و اتفاقا چه اسم های آشنا و بزرگی دارند؛دردمندش کند؟فکر اینکه نان مبادا نیروی شگفت عشق را مغلوب کند...

وای چقدر مدیون توام!تقریبا اولین کتاب هایی را که به طور جدی خواندم تو نوشته بودی.اولین بار با کلام تو عشق را فهمیدم و تا به امروز درگیرش بودم:تو عاشق صادق باشو بمان،دنیا را به حال خود بگذار! تو بودی که به من یاد دادی هرگز خودم را درگیر ممنوعیت های غیر موجه نکنم و من از این یک جمله صدها کتاب بیرون کشیدم و هزاران روش نوین-که شاید با آیین اجداد من بیگانه بود-برای خودم ساختم.

متاسفانه زمانه ی من،زمانه ی اسطوره پروری نیست و تو از آخرین نفرات نسل به جا مانده از اسطوره ها بودی که حالا تنها می شود در دنج ترین قفسه ی کتابخانه ام از تو مراقبت کنم!اگر لایقم بدانی کمی از دردهایت را به عاریت بگیرم!و برای موفقیت در آخرین سفرت آرزوهای خوب داشت!

 تو می گویی:این ملت عاشق که گلیمش را دست کم ده هزار سال از تن دریا دریا آب بیرون کشیده باز هم تا ابد خواهد کشید...و من به همین امید دل می بندم و تو را به خدا می سپارم...

ولی ما از نسل سیمرغیم که ازخاکستر خود می گشاید پر

پی نوشت۱:یک خسته نباشید جانانه خدمت مجلس هفتم و خیر مقدم مخصوص خدمت تک تک اعضای محترم مجلس هشتم که قرار است خدمات ارزنده ی مجلس قبل را باهمان ریاست دنبال کنند(لاریجانی یا حداد؟مگر فرقی هم می کند وقتی عادل نیست؟!) و در پی صلاح این مملکت از جان مایه بگذارند.(مثل همان گذشته ها!)

پی نوشت۲:خرمشهر فتح می شود...و کجایند آن شهیدانی که از همه چیزشان گذشتند تا همه ی این خاک برای من  و تو بماند،تا باز هم قد علم کنند و نگذارند خلیج فارس ما...

پی نوشت۳:چقدر بی حوصله و خسته ام...

 پی نوشت ۴:کاسه ی صبر هر کسی بالاخره یک روزی لبریز می شود! و این بار کاسه ی صبر تو بود که لبریز شد!!!!!!!!!!!!

امام رضا:رسول خدا از جماع کردن ضعیف و سست شده بود.در همین هنگام دیگی از آسمان بر او فرود آمد و حضرت از غذای ان میل کرد و توان و نیروی چهل مرد در جماع کردن بر او افزوده شد و ان خوراک حلیم بود.

امام باقر:به نزد یکی از یاران رسول خدا رفتم و از او پرسیدم نیروی مردی رسول خدا چگونه است؟گفت:خدا چون نیروی دیگر مردان را برای رسولش نپسندید به او نیرویی برابر چهل مرد داد

...

شاید مسلمان باشی شاید هم نه.شاید بارها در مورد مسائل بالا(که مشت نمونه ی خروار است) شنیده و یا خوانده باشی شاید زیاد مشتاق نباشی در مورد دینت-که به قول شاملوی بزرگ در پستوی خانه باید پنهان کردش-حرفی بزنی.شاید ...اما در هر حال دوست دارم با هر آیینی که داری نظرت را در مورد اسلام و خصوصا چنین احادیثی بدانم.من مسلمان نیستم!بی شک.اما قطعا نمی توان نسبت به دینی که با آن هویتم شناخته می شود ،با فرهنگ غنی نیاکان من خو گرفته،سیاست کشورم این روزها بر پایه ی آن می چرخد،قشر زیادی از مردمم به آن معتقدند،بسیاری(و یا حتی تمامی!)ضوابط اجتماعی ایرانمان بر پایه ی آن تنظیم شده و حتی به نوعی تمامی سرزمین مادری من را در دست گرفته؛بی تفاوت بود.

شاید فکر کنی من فمنیستم که حدیث امام صادق را نقل کردم.اما بر خلاف جنسیتم متاسفانه بسیاری از اعتقاداتم نسبت به زن به دوران جاهلیت باز می گردد!!!!!قصد هم ندارم بگوییم چه چیزی خوب است و چی بد اما دوست دارم نظر تو رو در مورد اسلام و این حدیث ها بدانم.

پی نوشت ۱:از بابت تاخیر طولانی مدتم معذرت می خوام.

پی نوشت ۲:آمدن بهار را هنوز بعد از سی و چند روز تبریک نگفته ام!بهارت مبارک!!

پی نوشت ۳:بهار همیشه خواب مرا چند برابر می کرده.اما سیمین این روزها که وقت خواب نیست!!

من و تو مثل هم می خوریم؛گاه نان و پنیر و سبزی و گاه غذاهای مدرن و چلوهای آن چنانی.من و تو مثل هم می پوشیم؛گاه ژنده قبایی و گاه به روز ترین لباس های که در بازار می بینی.من و تو مثل هم می خوابیم؛گاه به پهلو گاه دمر یا که قفا،گاه زیر پتویی وصله دار یا ملحفه ای گاه زیر پتوی گل برجسته ی دو رو با بالشی از پر قو.من و تو مثل هم می نوشیم؛برحسب زمان،در وقت مستی جرگه ای از شرابی تا فارغ شویم از هستی گاه شربت آناناسی و چای در کنار قلیانی و گاه قهوه ای برای غلبه بر خواب و یا شاید هم آب تصفیه نشده ای.من و تو مثل هم می بوسیم؛گرم و زیبا،تو به آن شیرینی من به آن خیره سری!من و تو مثل هم می نالیم؛گاه از درد جراحت یا نقاهت گاه از پریدن سر ناخن یا شکستن گوشه ای از مو،گاه از درد جدایی یا نبودن سفره ی کافی،موقعی درد شکنجه یا شب اول حجله!من و تو مثل هم می خندیم؛گاه به هم و گاه با هم و بی هم،مثل تو لبانی جمع و خوش فرم یا مثل من بی محابا با زبانی نرم!من و تو مثل هم می گرییم؛با سکوت،گاه برای درد یا شادی گاه تسکین چشممان یا برای حل شدن کاری!من و تو مثل هم می گوییم؛از تب روزانه یا که از دردانه،گاه شیرین و گهی تلخ به هم می گفتیم.من و تو مثل هم ...

من و تو مثل همیم.از شواهد پیداست!مثل هم بی فریاد!خفته در خلوت خویش.تازه ما مثل هم به دور و بر هم کاری نداریم.من و تو نهایتا به ما شدن قانع شدیم.من و تو به دردها کاری نداریم.پیدا نیست این شب عیدی به چه کاریم.ما در اندیشه ی خود،دیگران هم به چه کارند به من و تو چه؟!من وتو که فرقی نداریم...

هر دومون از یه نژادیم،از تبار آریاییم،از یه نسلیم،نسل سوخته ی زمونیم،دوتایی زیر یه سقفیم،سقف آسمون آبی،همگی تاول تب دار یه زخمیم،همه مون اهل یه دردیم،تشنه ترین های زمینیم،من و تو هم خونیم،ما همه برخاسته از یه نبردیم،همه دردیم و دردیم!،همه تو نهایت سردی برفا تنامون کوره ست و گرمیم،ما همگی تو تن هم جون می گیریم،ما همه منتظر رسیدنیم تا که...بمیریم...

شهرامون با هم یکی نیست؟!من مال شهر عزا تو،تو شهر پریا؟!عشقامون با هم یکی نیست؟!منِ غربتی پاپتی با توام این روزها،هر روز در تب و تاب خاک این جا،فردا هم در فکر بودا؛تو اما آخرش مال آیدا؟!جنسامون با هم یکی نیست؟!من می شم نقره ی مهتاب و تشنه ترین زن زمینی،تو خب این روزا شدی قشنگ ترین و بهترین مرد اسیری؟!روزای تولدامون با هم یکی نیست؟!من این روزها و تو در مهرگان اهورا؟!...

این ها دلیل فرق ما و من وتو با هم نیست.من و تو از خاکیم.این فرق ها همه جزئی ست.فرق بین ما شاید عمق فریاد من و توست.چیزی که هر روز،بودنش معنای زندگیست.ولی...خوب یا بد ما در این یکی هم مشترکیم!ما غرق سکوتیم!ما خالی ترین خالی در مرز هبوطیم!!

...

ضمیمه:بهتر نیست اسفند را در خانه باشیم و برای تحویل گرفتن نوروز حاضر شویم و کمی هم اسپند دود کنیم تا از شر بدان و بدی هایی که این روزها بر سر ما می آید خلاص شویم؟بهتر نیست به فکر چهارشنبه ی آخر سال باشیم و از سرخی آتش جان بگیریم و اهورایی شویم؟بهتر نیست پنج شنبه ی آخر سال را به خانه تکانی خانه ی دلمان اختصاص دهیم تا سهیم شدن در ظلم؟بهتر نیست کمی به این فکر کنیم که هرگز  کسی که ما می خواهیم با چنین حکومتی روی کار نمی آید و اگر بیاید هم دست بسته است؟آخر مگر نمی دانی نمایندگان مجلس هم مثل رئیس جمهور برگزیده ی خدا هستند و ما بیهوده خودمان را به زحمت می اندازیم؟!بهتر نیست کمی آگاهانه تر رفتار کنیم؟بهتر نیست شریک جرم تلقی نشویم؟بهتر نیست این شب عیدی به فکر یک دست لباس برای کودکی باشیم تا جنگ بین اصلاح طلبان و اصولگرایان؟بهتر نیست هر چه در طی سال اندوختیم،با چنین خطای بزرگی نابود نکنیم؟خودتان می دانید.وظیفه ی ما آگاهی ست...

پی نوشت۱:به نظر تو فرق من و تو در چیست؟!

پی نوشت۲:این من و تو در همه جا من وتوی نویی ست و البته بماند که چندجایش کمی شخصی شده که فقط (تو)هضمش می کنی!!

پی نوشت۳:این جشن نزدیک شدن به مرگ هم حالت غریبی ست!تسلیت یا تبریک؟!!

پی نوشت۴:اگر برایم کامنتی گذاشتی پی نوشت ۱ را فراموش نکن!

پی نوشت۵:به پاس نوروز یک بار دیگر هم در سال ۸۶ به روز می شوم...

پی نوشت۱:هه!جشنواره ی فیلم فجرمان را داشته باشید!!

پی نوشت۲:آرامش این روزها دلهره ی عجیبی را به جان من می اندازد.انگار وقوع یک اتفاق ناگهانی...این روزها از گذر زمان می ترسم... این روزها ... هیچ کاری نمی توانم بکنم به جز... دوست داشتن!!!

من از مردم کوچه و خیابان حرف می زنم.از توده های مردم ایران...آقا یا خانم وبلاگ خوان و وبلاگ نویس،روی سخن من با شما نیست.حرف من با کسانی ست که شاید هرگز این سطور را نخوانند.شاید هرگز هیچ سطری نخوانند.روی سخن من با مردمانی ست که برای اینکه برانگیزیشان،صرفا باید احساساتشان را تحریک کنی.کسانی که حقوق بشر برایشان مساوی با حقوقی ست که ماه به ماه از کارفرما یا بانک می گیرند.توده های سواری دهنده و عجب که چه خوب سواری دهنده هایی هستند!توده هایی که بسته به این که افسارشان دست چه کسی ست گاه چنان خون ریز می شوند که برگ سیاهی در دفتر تاریخ می افزایند و گاه چنان بی صدا به هنر و صنعت و کشاورزی می پردازند که باعث رونق و سرافرازی یک دوره ی تاریخی می شوند...باور کنید جامعه ی ما پر است از چنین افرادی.همان هایی که برای کشته شدن امام حسینشان در هزار و سیصد و شصت و نه سال پیش،آن چنان دل نازک می شوند که با شنیدن نامش صورتشان خیس می شود و عجیب اینکه می توانی،به سادگی هر چه تمام تر،جلوی چشمشان دختر شانزده ساله ای را،که هنوز به سن قانونی هم نرسیده،به جرم فساد اخلاقی بالای دار بکشی و یا بدتر،سنگسار کنی و ککشان هم نگزد...آدم های احساساتی عقل گریز...آدم های جنایتکار...مگر ذات آدم ها در تاریخ عوض می شود؟مگر نه اینکه هدف مولایمان حسین از واقعه ی عاشورا بقای انسانیت و ترویج آزادگی بود؟پس کو این صفات شمایی که در چنین برف و سرمایی هم برایش با شکوه ترین محفل ها را می گیرید؟همین آدم هایی که سفره ی ابوالفضل می اندازند و حسین حسین می کنند را اگر هزار و چهارصد سال به عقب هل دهیم چه تضمینی وجود دارد که یزید یزید نکنند؟؟آنقدر به دین و مسلکتان ننازید.اگر در زمان بنی امیه حسین تنها ماند و با آن وضع کشته شد،به این دلیل بود که ابزار تبلیغات دست بنی امیه بود.آن زمان،آن حکومت توانست بر احساسات شما مستولی شود تا چند صد هزار نفر را به جنگ هفتاد و دو تن بفرستد و اگر امروز حسین حسین را می شنویم و یزید مورد نفرین است به این خاطر است که بعد ها بلند گوی تبلیغات به دست کسانی افتاد که بر حسب چون و چرا های تاریخی،تشیع را مذهب رسمی ایران دانستند...مردم ساده اندیش و احساساتی من،این صاحبان قدرت اند که در طول تاریخ مشخص می کنند حق کدام است و نا حق کدام.نگاهی به کشورهای عربی که سنی اند و درصد اصلی مسلمانان را در اختیار دارند؛بیندازید و ببینید که چطور حسین و یارانش را به حساب نمی آورند و تمامی احترام و عشقشان را نثار یزید و معاویه و...می کنند.

به خود روح مقدس حسین قسم،حق ندارید محصورش کنید در پلو قیمه های نذری و قمه زنی و زنجیر و تبل و سینه زنی و اشک و حجره پاره کردن و شمع شام غریبان و بازین چه شورش است روی پرچم ها...حق ندارید.

پی نوشت:برخلاف معمول با اینکه گفتنی ها کم نیست اما پی نوشت خاصی نمی گذارم تا حال و هوای این پست به هم نریزد!